عنوان
قشنگي انتخاب كردهاند بچههاي انجمنهاي اسلامي دانشآموزان. يك
موضوع انشاي بي عيب و نقص: «جهان بدون صهيونيسم»
از آن موضوعاتي است كه جان ميدهد براي كليشه سرايي و آسمان و
ريسمان به هم بافتنِ دانشآموزان بيچارهاي كه از ترس معلم انشا،
اخبار شبانگاهي شبكهي يك سيما را، با خطي كج و معوج و جملهبندي
آبكي و متظاهرانهاي پشت سر هم رديف ميكنند:
:«مردم مظلوم و بيگناه فلسطين، هر روزه توسط سربازان رژيم اشغالگر
قدس، اسراييل جنايتكار، به خاك و خون كشيده ميشوند. فلسطينيها
سالهاست كه از خانه و كاشانهي خود آواره شدهاند و در بدبختي
زندگي ميكنند. اگر اسراييليها نباشند آنها مي توانند به خانههاي
خود بازگردند... پس نتيجه ميگيريم كه در جهان بدون صهيونيسم
فلسطينيها آرامش دارند، ديگر كشته نميشوند و راحت زندگي ميكنند.»
تمام اين هفته، هر روز كه در خيابان راه ميروم و چشمم به تصاوير
بزرگ تبليغاتي «جهان بدون صهيونيسم» ميافتد، با خودم فكر ميكنم
كه واقعاً دنيا بدون صهيونيسم بهتر خواهد شد؟
شايد اين سؤال اساساً براي شمايي كه خوانندهي جانبدارانهي مطالب
ضدصهيونيستي هستيد بيمعني باشد: «يعني صهيونيست فايدهاي هم دارد؟»
دائماً با خودم ميانديشم كه آن چيزي كه ما در مواجهه با صهيونيسم
از آن غافليم - و يقيناً چيزي براي غافل بودن وجود دارد؛ كه مگر نه
اين كه ما انسانيم؟- چيست؟ سودي كه ما از وجود و حضور و فعاليتِ
انديشه و سرمايهي صهيونيستها ميبريم در كجاست؟
برايم باورپذير نيست كه پديدهاي بيفايده در عالم وجود داشته باشد.
همواره مشكل در ماست كه از فهم مسئلهي اصلي عاجزيم...
واقعاًجهان بدون صهيونيسم، دنياي بهتري براي زندگي خواهد بود؟
آيا اصولاً ميتوان از دنياي امروز تفكر صهيونيسم را حذف كرد، بدون
آنكه كوچكترين تغييري در ظاهر زندگي شهرنشيني بشر رخ دهد؟ آيا از
بين رفتن اسراييل (ولو با اتحاد مسلمين و آن حربهي يك سطل آب) به
از بين رفتن صهيونيسم منجر خواهد شد؟ ما چهقدر صهيونيست هستيم؟
پاسخ به اين سؤالات، همانقدر كه عقيدهي ما را در مسيرِ «حق» عميقتر
ميكند، بر شيوههاي مبارزاتيمان نيز تأثيرگذار خواهد بود.
اين مختصر، مقدمهاي باشد بر فتحِ بابي كه تاكنون ناگشوده مانده
است.
